รายละเอียดบทความ
เมื่อ “เป้าหมาย” เป็นตัวกำหนด “มาตรฐาน” : ทำไมเด็กสิงโตถึงต้องข้ามรุ่น?
หมวดหมู่ : แค่อยากจะเล่า
เมื่อ “เป้าหมาย” กำหนด “มาตรฐาน” : ทำไมเด็กสิงโตถึงต้องข้ามรุ่น?
ก่อนอื่นต้องบอกก่อนนะครับ
พี่ๆ ทุกท่านที่อยากลงแข่งขันในนามทีมสิงโตเพื่อความสนุก หรืออยากเล่นในระดับที่ตัวเองสบายใจ สามารถลงได้ตามปกติเลยครับ ทีมเรายินดีเหมือนเดิมเสมอ ❤️
แต่เรื่องที่อยากพูดวันนี้ คือเรื่องของ...
“การสร้างมาตรฐานให้เด็กแข่งขัน”
ทุกวันนี้ที่อุบลราชธานี (Ubon Ratchathani) มีสนามแบด ก๊วนแบด และแมตช์แข่งขันเกิดขึ้นเยอะมาก เรียกได้ว่าแทบทุกเดือนมีรายการให้ลงแข่งกันตลอด แต่ในขณะเดียวกัน ทีมสิงโตเองกลับไม่ได้เน้นส่งเด็กตระเวนแข่งทุกรายการ ❌
เพราะผมมองว่าการแข่งขันที่มากเกินไป โดยเฉพาะในเด็ก อาจทำให้ร่างกายใช้งานหนักสะสมจนเกิดอาการบาดเจ็บในระยะยาวได้ สิ่งที่มักตามมาคือเสียงที่หลายคนพูดกันว่า...
"สิงโตชอบดันเด็กลงมือสูง"
"เด็กสิงโตข้ามรุ่นหมด"
"ดันมือจนคนไม่กล้าคู่ด้วย"
ผมเลยอยากอธิบายในมุมของ “ครูผู้สอน” ครับ
สำหรับผม การสอนไม่ใช่แค่สอนให้จบไปวันต่อวัน แต่เราต้อง เห็นพัฒนาการของเด็กให้ชัด ว่าอีก 3 เดือน หรือ 6 เดือน เด็กคนนี้จะพัฒนาไปถึงจุดไหน เพราะเมื่อเรามี "เป้าหมาย" มาตรฐานในการฝึก มันก็ต้องเปลี่ยนตามเป้าหมายนั้นด้วย
ยิ่งในบทบาทที่ผมมีโอกาสถ่ายทอดแนวคิดให้กับพี่ๆ โค้ชหลายคน เรื่องมาตรฐานการสอนยิ่งต้องชัดเจน วัดผลได้ และอธิบายได้ว่าเรากำลังสร้างอะไรให้เด็ก
ทำไมต้อง “ข้ามรุ่น”?
ไม่ใช่ว่าเด็กทุกคนต้องถูกดันขึ้นไปเล่นมือสูงเสมอไปนะครับ
ถ้าเด็กเพิ่งเริ่มเล่น... พื้นฐานยังไม่แน่น... ระบบการเล่นยังไม่พร้อม
ขืนดันขึ้นไป สุดท้ายเด็กจะเสียความมั่นใจเปล่าๆ
แต่เมื่อไหร่ที่เด็กเริ่มมีองค์ประกอบครบแล้ว ทั้งทักษะ ความเข้าใจเกม สภาพร่างกาย และการรับแรงกดดันได้ดีขึ้น... ผมมักจะให้เขาขยับไปเล่นในระดับที่สูงกว่าตัวเองประมาณ 1-2 ขั้นเสมอ ⬆️
ทำไมน่ะหรือครับ?
เพราะการแข่งขันจริงระดับประเทศ โดยเฉพาะกีฬาเยาวชนแห่งชาติ หรือระดับสมาคม ความเร็ว ความหนัก และคุณภาพเกม มันต่างจากแมตช์ทั่วไปมาก แม้จะอยู่ในรุ่นอายุเดียวกันก็ตาม!
การให้เด็กได้เจอคนที่เร็วกว่า แข็งแรงกว่า และกดดันกว่า ตั้งแต่วันนี้ คือ "การเตรียมพร้อมที่ดีที่สุด"
ซึ่งแนวคิดนี้ก็สอดคล้องกับทฤษฎีพัฒนาการการเรียนรู้ของ Lev Vygotsky ที่อธิบายว่า คนเราจะพัฒนาได้ดีที่สุด เมื่อได้เจอกับสิ่งที่:
“ยากกว่าความสามารถปัจจุบันเล็กน้อย” ✨✨✨
เปลี่ยนสนามแข่ง ให้เป็น “โอกาส” ✨✨✨
จริงๆ มันก็เหมือนเวลาซ้อมแบดนี่แหละครับ
เวลาซ้อม เรามักอยากตีกับคนที่เก่งกว่า เพราะเรารู้ว่ามันช่วยดึงสปีด และดึงมาตรฐานตัวเองขึ้นมา แต่พอถึงเวลาแข่ง หลายคนกลับเลือกอยู่ในระดับที่ตัวเองสบาย เพราะอยากชนะง่าย หรืออยากได้ถ้วย
ทั้งที่ในความเป็นจริง... จะมีซักกี่ครั้ง ที่คนเก่งกว่าจะยอมลงมาเล่นกับเรา?
แต่การแข่งขันแบบนี้... มันคือ “โอกาส”
-
โอกาสที่จะได้เห็นของจริง
-
ได้รู้ว่าตัวเองยังขาดอะไร
-
และได้เรียนรู้มาตรฐานที่สูงกว่าเดิม
ซึ่งในทางจิตวิทยาการกีฬา Nicholas Guadagnoli และ Timothy Lee ก็อธิบายไว้ว่า การพัฒนาที่ดีที่สุด จะเกิดขึ้นเมื่อผู้เล่นอยู่ในจุดที่ “ท้าทายพอดี (Optimal Challenge)” ???? ไม่ง่ายเกินไป และไม่ยากจนเกินไป
สุดท้ายนี้ ผมไม่ได้อยากให้ทุกคนรีบขึ้นมือ หรือฝืนตัวเองจนไม่มีความสุขกับการเล่นแบดนะครับ แต่ถ้าวันหนึ่ง...
“เป้าหมาย” ของคุณ คือการไปให้ไกลกว่าเดิม
มาตรฐานที่ใช้ฝึก และ ระดับการแข่งขันที่เลือกเล่น ก็ต้องเปลี่ยนตามเป้าหมายนั้นด้วย!
และผมจะไม่แปลกใจเลยครับ... ถ้าหลังจากหลายคนได้อ่านแนวคิดนี้แล้ว เราจะได้เห็นเด็กๆ หลายคน กล้าที่จะขยับขึ้นไปลงแข่งขันในระดับมือที่สูงขึ้น เพื่อร่วมกันสร้างมาตรฐานที่ดีให้กับนักกีฬาต่อไปครับ
— สิงโต
อ้างอิงแนวคิด:
-
Vygotsky, L. S. (1978)
-
Guadagnoli, M. A., & Lee, T. D. (2004)
Share on Facebook Share on Twitter Share on Line
วันที่ลงบทความ : 13/05/2026 16:51
เข้าชม : 884 ครั้ง
